दुःखासक्त्यान्यथासक्त्या सुखे निर्वृतिभूमिता ।
जडकायांगनिचये मद्दार्ढ्योचितचिन्तया ॥३७॥
duḥkhāsaktyānyathāsaktyā sukhe nirvṛtibhūmitā |
jaḍakāyāṃganicaye maddārḍhyocitacintayā
ਦੁੱਖ ਪ੍ਰਤੀ ਅਨਾਸਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਸਕਤੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਾਸੇ (ਆਤਮਾ ਵੱਲ) ਮੋੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਨਿਰਵ੍ਰਿਤੀ (ਆਨੰਦ) ਦੀ ਭੂਮੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; (ਅਤੇ) ਜੜ੍ਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, 'ਮੈਂ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ (ਯਥਾਰਥ) ਹਾਂ' ਦੇ ਉਚਿਤ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ (— ਚੇਤਨਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਯਾਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ)।