गतासूनां बाहुप्रकरकृतकाञ्चीपरिलसन्नितम्बां
दिग्वस्त्रां त्रिभुवनविधात्रीं त्रिणयनाम् ।
श्मशानस्थे तल्पे शवहृदि महाकालसुरतप्रयुक्तां
त्वां ध्यायन् जननि जडचेता अपि कविः ॥७॥
gatāsūnāṃ bāhu-prakara-kṛta-kāñcī-parilasan-nitambāṃ |
dig-vastrāṃ tribhuvana-vidhātrīṃ tri-nayanām |
śmaśāna-sthe talpe śava-hṛdi mahākāla-surata-prayuktāṃ |
tvāṃ dhyāyañ janani jaḍa-cetā api kaviḥ ||7||
śikhariṇī
ਹੇ ਜਨਨੀ! ਜੋ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਤੇਰੀਆਂ ਪੁੱਛੀਆਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਬਣੀ ਕਾਂਚੀ (ਕਮਰਬੰਦ) ਨਾਲ ਨਿਤੰਬ ਸ਼ੋਭਾਯਮਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਸਤ੍ਰ ਬਣਾ ਕੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ (ਨਗਨ) ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ, ਤਿੰਨ-ਨੇਤ੍ਰੀ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸ਼ਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਨਾਲ ਰਤੀ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ — ਉਹ ਜੜ-ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਕਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।