Karpūrādi Stotra · 1.7

Karpūrādi Stotra 1.7

1.7
गतासूनां बाहुप्रकरकृतकाञ्चीपरिलसन्नितम्बां दिग्वस्त्रां त्रिभुवनविधात्रीं त्रिणयनाम् । श्मशानस्थे तल्पे शवहृदि महाकालसुरतप्रयुक्तां त्वां ध्यायन् जननि जडचेता अपि कविः ॥७॥
gatāsūnāṃ bāhu-prakara-kṛta-kāñcī-parilasan-nitambāṃ | dig-vastrāṃ tribhuvana-vidhātrīṃ tri-nayanām | śmaśāna-sthe talpe śava-hṛdi mahākāla-surata-prayuktāṃ | tvāṃ dhyāyañ janani jaḍa-cetā api kaviḥ ||7||
śikhariṇī
— പ്രാണൻ പോയവരുടെ (വധിക്കപ്പെട്ടവരുടെ) ; — ധാരാളം കൈകൾകൊണ്ടു നിർമ്മിച്ച അരപ്പട്ടയാൽ ശോഭിക്കുന്ന അരക്കെട്ടുള്ളവൾ ; — ദിക്കുകളെ വസ്ത്രമാക്കിയവൾ — ദിഗംബരാ ; — ത്രിലോകത്തിന്റെ വിധാത്രി ; — ത്രിനേത്രി ; — ശ്മശാനത്തിൽ സ്ഥിതമായ (മഞ്ചത്തിൽ) ; — ശയ്യയിൽ, മഞ്ചത്തിൽ ; — ശവത്തിന്റെ മാറിൽ ; — മഹാകാലനുമായി രതിയിൽ ലയിച്ച ; — നിന്നെ ; — ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് ; — ഹേ ജനനീ ; — ജഡബുദ്ധിയായവൻ ; — പോലും ; — കവിയാകുന്നു

അമ്മേ — കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ കൈകൾകൊണ്ടു നിർമിച്ച അരക്കച്ചകൊണ്ട് നിതംബം ശോഭിക്കുന്നവളും, ദിക്കുകളെത്തന്നെ വസ്ത്രമാക്കിയ ദിഗംബരയും, ത്രിലോകത്തിന്റെ വിധാത്രിയും, ത്രിനയനയും, ശ്മശാനത്തിലെ കിടക്കയിൽ ശവത്തിന്റെ വക്ഷസ്സിൽ മഹാകാലനോടു സുരതരതയിലേർപ്പെട്ടവളുമായ അവിടത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നവൻ — ജഡബുദ്ധിയാണെങ്കിലും — കവിയായിത്തീരുന്നു.