गतासूनां बाहुप्रकरकृतकाञ्चीपरिलसन्नितम्बां
दिग्वस्त्रां त्रिभुवनविधात्रीं त्रिणयनाम् ।
श्मशानस्थे तल्पे शवहृदि महाकालसुरतप्रयुक्तां
त्वां ध्यायन् जननि जडचेता अपि कविः ॥७॥
gatāsūnāṃ bāhu-prakara-kṛta-kāñcī-parilasan-nitambāṃ |
dig-vastrāṃ tribhuvana-vidhātrīṃ tri-nayanām |
śmaśāna-sthe talpe śava-hṛdi mahākāla-surata-prayuktāṃ |
tvāṃ dhyāyañ janani jaḍa-cetā api kaviḥ ||7||
śikhariṇī
हे जननी! ज्यांचे नितंब मारल्या गेलेल्यांच्या बाहूंच्या मेखलेने शोभतात, ज्या दिगंबर (नग्न) आहेत, त्रिभुवनाच्या विधात्री, त्रिनयना, स्मशानात शवाच्या हृदयावरील शय्येवर महाकालाशी रतिक्रीडेत निमग्न — अशा तुझे ध्यान करणारा मंदबुद्धी मनुष्यदेखील कवी होतो.