Karpūrādi Stotra · 1.7

Karpūrādi Stotra 1.7

1.7
गतासूनां बाहुप्रकरकृतकाञ्चीपरिलसन्नितम्बां दिग्वस्त्रां त्रिभुवनविधात्रीं त्रिणयनाम् । श्मशानस्थे तल्पे शवहृदि महाकालसुरतप्रयुक्तां त्वां ध्यायन् जननि जडचेता अपि कविः ॥७॥
gatāsūnāṃ bāhu-prakara-kṛta-kāñcī-parilasan-nitambāṃ | dig-vastrāṃ tribhuvana-vidhātrīṃ tri-nayanām | śmaśāna-sthe talpe śava-hṛdi mahākāla-surata-prayuktāṃ | tvāṃ dhyāyañ janani jaḍa-cetā api kaviḥ ||7||
śikhariṇī
— মৃত (যিসকলৰ প্ৰাণ গৈছে) ; — যাৰ নিতম্ব বহু বাহুৰে গঠিত মেখলাৰে জিলিকে ; — দিগম্বৰী, দিকেই বস্ত্ৰ ; — ত্ৰিভুৱনৰ বিধাত্ৰী ; — ত্ৰিনয়না ; — শ্মশানত (শয্যাত) ; — শয্যাত ; — শৱৰ বুকুত ; — মহাকালৰ সৈতে ৰতিক্ৰীড়াত নিৰতা ; — তোমাক ; — ধ্যান কৰি ; — হে জননী ; — মন্দবুদ্ধি ; — এনেকি ; — কবি (হয়)

হে জননী! নিহতসকলৰ বাহুসমূহেৰে ৰচিত কাঁচিৰে যাৰ নিতম্ব শোভিত, যি দিগ্বসনা (নগ্না), ত্ৰিভুৱনৰ বিধাত্ৰী, ত্ৰিনয়না, শ্মশানৰ শয্যাত শৱৰ বুকুত মহাকালৰ সৈতে ৰতিৰত — সেই তোমাক ধ্যান কৰিলে জড়মতি ব্যক্তিও কবি হৈ পৰে।