वशी लक्षं मन्त्रं प्रजपति हविष्याशनरतो
दिवा मातर्युष्मच्चरणयुगलध्याननिपुणः ।
परं नक्तं नग्नो निधुवनविनोदेन च मनुं
जपेल्लक्षं स स्यात् स्मरहरसमानः क्षितितले ॥२०॥
vaśī lakṣaṃ mantraṃ prajapati haviṣyāśana-rato |
divā mātar yuṣmac-caraṇa-yugala-dhyāna-nipuṇaḥ |
paraṃ naktaṃ nagno nidhuvana-vinodena ca manuṃ |
japel lakṣaṃ sa syāt smara-hara-samānaḥ kṣiti-tale ||20||
śikhariṇī
ਹੇ ਮਾਤਾ! ਜੋ ਸੰਜਮੀ, ਯੱਗ ਦੇ ਹਵਿਸ਼੍ਯ-ਅੰਨ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਣ-ਯੁਗਲ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਨਿਧੁਵਨ (ਰਤੀ-ਕ੍ਰੀੜਾ) ਦੇ ਵਿਨੋਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜਪਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮਰਹਰ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।