धरित्री कीलालं शुचिरपि समीरोऽपि गगनं
त्वमेका कल्याणी गिरिशरमणी कालि सकलम् ।
प्रसन्ना त्वं भूया भवमनु न भूयान्मम जनुः ॥१४॥
dharitrī kīlālaṃ śucir api samīro 'pi gaganaṃ |
tvam ekā kalyāṇī giri-śa-ramaṇī kāli sakalam |
prasannā tvaṃ bhūyā bhavam anu na bhūyān mama januḥ ||14||
śikhariṇī
ਧਰਿਤ੍ਰੀ (ਪ੍ਰਿਥਵੀ), ਜਲ, ਅਗਨੀ, ਪਵਨ, ਆਕਾਸ਼ — ਹੇ ਕਾਲੀ! ਹੇ ਕਲਿਆਣੀ! ਹੇ ਗਿਰੀਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪਿਆਰੀ! ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਇਹ ਸਮੁੱਚਾ (ਪੰਚ-ਭੂਤਾਤਮਕ ਜਗਤ) ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ — ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।