Karpūrādi Stotra 1.14
धरित्री कीलालं शुचिरपि समीरोऽपि गगनं
त्वमेका कल्याणी गिरिशरमणी कालि सकलम् ।
प्रसन्ना त्वं भूया भवमनु न भूयान्मम जनुः ॥१४॥
dharitrī kīlālaṃ śucir api samīro 'pi gaganaṃ |
tvam ekā kalyāṇī giri-śa-ramaṇī kāli sakalam |
prasannā tvaṃ bhūyā bhavam anu na bhūyān mama januḥ ||14||
śikhariṇī
— ସମରେ, ଯୁଦ୍ଧ-କ୍ଷେତ୍ରରେ ; — ତୋର ; — କେଶବ-ଭଳି (ବିଷ୍ଣୁ-ସମ) ; — ସମ୍ଭବ ହୁଏ, ହୁଏ ; — ଜଳ-ଶୟନ (ସମୁଦ୍ର-ଶୟନ — ବିଷ୍ଣୁ ସମ ଅକ୍ଷୟ) ; — ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ; — ସ୍ୱୟଂ ; — ଶିବ ତୁଲ୍ୟ ; — ଧାନ ଦ୍ୱାରା (ଧ୍ୟାନ-ଯୋଗରେ) ; — ସ୍ୱୟଂ ; — ବ୍ରହ୍ମା-ଭଳି ; — ସୂର୍ଯ୍ୟ-ବନ୍ଧୁ (ସୂର୍ଯ୍ୟ-ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ) ; — ସ୍ୱୟଂ ; — ଅଗ୍ନି ତୁଲ୍ୟ ; — କୁ-କବି-ସମୂହର (ଖରାପ କବିମାନଙ୍କ) ସମ୍ମୁଖରେ ; — ଭୟ-ଜନକ ; — ବାଚସ୍ପତି (ବୃହସ୍ପତି) ତୁଲ୍ୟ ; — ଯଶ ; — ଚନ୍ଦ୍ର ତୁଲ୍ୟ ; — (ଶ୍ଳୋକ ସମାପ୍ତି) ହେ କାଳୀ, ହେ ଗିରିଶ (ଶିବ)ଙ୍କ ରମଣୀ, ହେ କଲ୍ୟାଣୀ — ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ — ତୁମ୍ଭେ ଏକା ସମସ୍ତ । ତୁମ୍ଭେ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ, ଏବଂ ସଂସାର-ଚକ୍ରରେ ମୋର ଆଉ ଜନ୍ମ ନ ହେଉ ।