Karpūrādi Stotra · 1.15

Karpūrādi Stotra 1.15

1.15
श्मशानस्थः सुस्थो गलितचिकुरो दिक्पटधरः सहस्रं त्वर्कार्णां निजगलितवीर्येण कुसुमम् । जपंस्त्वत्प्रत्येकं मनुमपि तव ध्याननिरतो महाकालि स्वैरं स भवति धरित्रीपरिवृढः ॥१५॥
śmaśāna-sthaḥ sustho galita-cikuro dik-paṭa-dharaḥ | sahasraṃ tv arkārṇāṃ nija-galita-vīryeṇa kusumam | japaṃs tvat-pratyekaṃ manum api tava dhyāna-nirato | mahākāli svairaṃ sa bhavati dharitrī-parivṛḍhaḥ ||15||
śikhariṇī
— ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ; — ਸਥਿਰ-ਚਿੱਤ ; — ਖਿੱਲਰੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ; — ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨੇ (ਨਗਨ) ; — ਹਜ਼ਾਰ ; — ਸੱਚਮੁੱਚ ; — ਅਰਕ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ; — ਆਪਣੇ ਡਿੱਗੇ ਵੀਰਜ ਨਾਲ ; — ਫੁੱਲ (ਚੜ੍ਹਾਵਾ) ; — ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ ; — ਤੇਰੇ (ਮੰਤਰ ਦਾ) ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ; — ਮੰਤਰ ; — ਵੀ ; — ਤੇਰਾ ; — ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ; — ਹੇ ਮਹਾਕਾਲੀ ; — ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ; — ਉਹ ; — ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ; — ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਆਮੀ

ਹੇ ਮਹਾਕਾਲੀ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁਸਥਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਸਤ੍ਰ ਬਣਾ ਕੇ (ਨਗਨ), ਆਪਣੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਵੀਰ੍ਯ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਕ (ਆੱਕ) ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਇੱਛਾਨੁਸਾਰ ਧਰਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।