नाभावो भाव्यतामेति न च तत्रास्त्यमूढता ।
यतोऽभियोगसंस्पर्शात्तदासीदिति निश्चयः ॥१२॥
nābhāvo bhāvyatām eti na ca tatrāsty amūḍhatā |
yato 'bhiyoga-saṃsparśāt tadāsīd iti niścayaḥ ||
anuṣṭubh
— नाही (निषेधार्थक अव्यय); — अभाव (शून्य, नसणे); — ध्यानाचा विषय होणे, भाव्यता; — पोचते, येते (वर्त.एक. √i); — आणि नाही (निषेध-सह); — तिथे, त्यात — क्रियाविशेषण; — आहे, विद्यमान आहे (वर्त.एक. √as); — अमूढता (जागृत जाणीव, जडत्वाचा अभाव); — कारण, ज्यापासून — हेतु-संबंध; — अनुसंधानाच्या स्पर्शामुळे (मागाहून येणाऱ्या परावर्तनाने); — तेव्हा — कालवाचक नित्यसंबंधी; — होते, विद्यमान होते (भूत.एक. √as); — असे, अशा प्रकारे (उद्धरण-समाप्ती); — निश्चिती, ठाम जाणीव
अभाव (शून्य) हा ध्यानाचा विषय बनू शकत नाही, आणि त्यामध्ये अमूढता (जागृत जाणीव) देखील नसते; तरीही 'ते (तेव्हा) होते' अशी निश्चिती मागाहून येणाऱ्या अनुसंधानाच्या स्पर्शामुळेच होते.