नाभावो भाव्यतामेति न च तत्रास्त्यमूढता ।
यतोऽभियोगसंस्पर्शात्तदासीदिति निश्चयः ॥१२॥
nābhāvo bhāvyatām eti na ca tatrāsty amūḍhatā |
yato 'bhiyoga-saṃsparśāt tadāsīd iti niścayaḥ ||
anuṣṭubh
— അല്ല, ഇല്ല (നിഷേധാവ്യയം); — അഭാവഃ — അഭാവം, ശൂന്യത; — ഭാവ്യതാം — ധ്യാനവിഷയത്വം; — എത്തുന്നു, വരുന്നു (വർത്ത.ഏക. √i); — എന്നുമില്ല (നിഷേധസഹിതം); — അവിടെ, അതിൽ — ക്രി.വി.; — ഉണ്ട്, വിദ്യമാനം (വർത്ത.ഏക. √as); — അമൂഢതാ — അമൂഢത (ജാഗ്രതാബോധം); — എന്തെന്നാൽ, എവിടെനിന്ന് — ഹേതു-സംബന്ധം; — അഭിയോഗ-സംസ്പർശാത് — (പിന്നീടുള്ള) പര്യാലോചനയുടെ സ്പർശത്താൽ; — അപ്പോൾ — കാലവാചക നിത്യസംബന്ധി; — ഉണ്ടായിരുന്നു, വിദ്യമാനമായിരുന്നു (ഭൂത.ഏക. √as); — എന്ന്, ഇപ്രകാരം (ഉദ്ധരണി-സമാപകം); — നിശ്ചയഃ — നിശ്ചയം, ഉറപ്പ്
അഭാവം (ശൂന്യത) ധ്യാനവിഷയമാകുന്നില്ല; അതിൽ അമൂഢതയും (ജാഗ്രതാബോധവും) ഇല്ല; എന്നാൽ പിന്നീടുള്ള പര്യാലോചനയുടെ സ്പർശത്താൽ 'അത് ഉണ്ടായിരുന്നു' എന്ന നിശ്ചയം ഉണ്ടാകുന്നു.