स्वपुष्पैराकीर्णं कुसुमधनुषो मन्दिरमहो
पुरो ध्यायन्ध्यायन् यदि जपति भक्तस्तव मनुम् ।
स गन्धर्वश्रेणीपतिरपि कवित्वामृतनदी-
नदीनः पर्यन्ते परमपदलीनः प्रभवति ॥१७॥
sva-puṣpair ākīrṇaṃ kusuma-dhanuṣo mandiram aho |
puro dhyāyan-dhyāyan yadi japati bhaktas tava manum |
sa gandharva-śreṇī-patir api kavitvāmṛta-nadī-|
nadīnaḥ paryante parama-pada-līnaḥ prabhavati ||17||
śikhariṇī
अहो! जर भक्त स्वतःच्या (पुष्पांच्या) अर्पणांनी आच्छादित कुसुमधन्व्याच्या (कामदेवाच्या) मंदिराकडे — म्हणजे स्त्रीच्या योनिकडे — पुन्हा पुन्हा ध्यानपूर्वक पाहत तुझ्या मंत्राचा जप करतो — तर तो गंधर्वसमूहाचा अधिपती होतो, कवित्वामृताच्या अखंड नदीसारखा होतो, आणि अंती परमपदात लीन होतो.