दुःखादिना विशेषश्चेत् तत्राप्यशिवता नच ।
दुःखेऽपि प्रविकासेन दुःखार्थे धृतिसंगमात् ॥९॥
duḥkhādinā viśeṣaścet tatrāpyaśivatā naca |
duḥkhe'pi pravikāsena duḥkhārthe dhṛtisaṃgamāt
ദുഃഖാദിയാൽ വിശേഷം (ഭേദം) എങ്കിൽ — അവിടെയും അശിവത ഇല്ലല്ലോ; ദുഃഖത്തിലും (ചിത്തിന്റെ) പ്രവികാസത്താൽ, ദുഃഖവിഷയത്തിൽ ധൃതിസംഗമം (ഒരുതരം ഉറപ്പ്) ഉള്ളതുകൊണ്ട്.