गुरूनहत्वा हि महानुभावा- ञ्छ्रेयश्चर्तुं भैक्षमपीह लोके ।
न त्वर्थकामस्तु गुरून्निहत्य भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ॥
२-५ ॥
gurūnahatvā hi mahānubhāvā- ñchreyaścartuṃ bhaikṣamapīha loke |
na tvarthakāmastu gurūnnihatya bhuñjīya bhogān rudhirapradigdhān ||
2-5 ||
മഹാനുഭാവന്മാരായ ഗുരുക്കന്മാരെ കൊല്ലുന്നതിലും ഭേദം ഈ ലോകത്തിൽ ഭിക്ഷയെടുത്തു ജീവിക്കുന്നതാണ്; ഗുരുക്കന്മാരെ കൊന്നിട്ടാകട്ടെ, അവരുടെ ചോരയിൽ കുതിർന്ന ഭോഗങ്ങളെത്തന്നെ ഞാൻ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും.