गुरूनहत्वा हि महानुभावा- ञ्छ्रेयश्चर्तुं भैक्षमपीह लोके ।
न त्वर्थकामस्तु गुरून्निहत्य भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ॥
२-५ ॥
gurūnahatvā hi mahānubhāvā- ñchreyaścartuṃ bhaikṣamapīha loke |
na tvarthakāmastu gurūnnihatya bhuñjīya bhogān rudhirapradigdhān ||
2-5 ||
या महानुभाव गुरुजनांना न मारता या जगात भिक्षा मागून जगणेही श्रेयस्कर आहे; कारण अर्थलोभाने या गुरुजनांना मारून मी रक्ताने माखलेले भोगच भोगीन.