व्याप्तं किञ्चिद्रिपोर्देहं मदीयं संहराम्यहम् ।
जडरूपो भवामीति चिन्तया मरणं स्थितम् ॥७४॥
vyāptaṃ kiñcidripordehaṃ madīyaṃ saṃharāmyaham |
jaḍarūpo bhavāmīti cintayā maraṇaṃ sthitam
‘শত্ৰুৰ দেহ — (মোৰ দ্বাৰা) ব্যাপ্ত আৰু (সেয়ে) মোৰেই — মই সংহাৰ কৰোঁ, (তাত) মই জড়ৰূপ হৈ পৰোঁ’ — এনে চিন্তাৰে (তাৰ) মৰণ সাধিত হয় (— মাৰণৰ ক্ৰিয়া)।