किं विधाय घटं नो वा स मृत्पिण्डोऽभिधीयताम् ।
अकृत्वाकरणं कुम्भे कृत्वा तस्य स्वरूपिता ॥७०॥
kiṃ vidhāya ghaṭaṃ no vā sa mṛtpiṇḍo'bhidhīyatām |
akṛtvākaraṇaṃ kumbhe kṛtvā tasya svarūpitā
কোৱা হওক: সেই মাটিৰ লোণ্ডা ঘট সাজি (তাৰ পাছত নষ্ট হয়), নে নাই? যদি (ঘট) নসজাকৈ (নষ্ট হয়), তেন্তে কুম্ভৰ নিৰ্মাণেই নহয়; আৰু যদি সাজি (থাকি যায়, তেন্তে) তাৰ নিজ-ৰূপত স্থিতি (— দুয়োপক্ষতে ক্ষণিকবাদ ভংগ হয়)।