त्रिपञ्चारे पीठे शवशिवहृदि स्मेरवदनां
महाकालेनोच्चैर्मदनरसलावण्यनिरताम् ।
समासक्तो नक्तं स्वयमपि रतानन्दनिरतो
जनो यो ध्यायेत्त्वामयि जननि स स्यात् स्मरहरः ॥१८॥
tri-pañcāre pīṭhe śava-śiva-hṛdi smera-vadanāṃ |
mahākālenoccair madana-rasa-lāvaṇya-niratām |
samāsakto naktaṃ svayam api ratānanda-nirato |
jano yo dhyāyet tvām ayi janani sa syāt smara-haraḥ ||18||
śikhariṇī
হে অয়ি জননী! যি ব্যক্তিয়ে ৰাতি নিজেও ৰতিৰ আনন্দত নিৰত হৈ, পঞ্চদশাৰৰ (শ্ৰীচক্ৰৰ) আসনত শৱ-শিৱৰ বুকুত স্মিতমুখা, মহাকালৰ সৈতে উচ্চৰূপে মদনৰস আৰু লাৱণ্যত নিৰতা তোমাক ধ্যান কৰে — সেই মানুহ স্বয়ং স্মৰহৰ (শিৱ) হৈ পৰে।