स्मरन्तोऽपि मुहुस्त्वेतत्स्पृशन्तोऽपि स्वकर्मणि ।
सक्ता अपि न सज्जन्ति पङ्के रविकरा इव ॥
५-१८ ॥
smaranto'pi muhustvetatspṛśanto'pi svakarmaṇi |
saktā api na sajjanti paṅke ravikarā iva ||
5-18 ||
ਉਸ (ਪਰਮ) ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਮਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਆਸਕਤ ਜਾਪਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਆਸਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ — ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਕੜ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ।