स्मरन्तोऽपि मुहुस्त्वेतत्स्पृशन्तोऽपि स्वकर्मणि ।
सक्ता अपि न सज्जन्ति पङ्के रविकरा इव ॥
५-१८ ॥
smaranto'pi muhustvetatspṛśanto'pi svakarmaṇi |
saktā api na sajjanti paṅke ravikarā iva ||
5-18 ||
हे (तत्त्व) वारंवार स्मरत असतानाही आणि आपल्या कर्मांना स्पर्श करत असतानाही, (वरकरणी) आसक्त वाटले तरी ते आसक्त होत नाहीत — जसे चिखलावर पडलेले सूर्यकिरण (मलिन होत नाहीत).