स्मरन्तोऽपि मुहुस्त्वेतत्स्पृशन्तोऽपि स्वकर्मणि ।
सक्ता अपि न सज्जन्ति पङ्के रविकरा इव ॥
५-१८ ॥
smaranto'pi muhustvetatspṛśanto'pi svakarmaṇi |
saktā api na sajjanti paṅke ravikarā iva ||
5-18 ||
বারবার একে স্মরণ করেও, নিজ কর্মে প্রবৃত্ত হয়েও, প্রবৃত্ত ব্যক্তিরা আসক্ত হন না — কাদার উপর পতিত সূর্যরশ্মির মতো।