स्मरन्तोऽपि मुहुस्त्वेतत्स्पृशन्तोऽपि स्वकर्मणि ।
सक्ता अपि न सज्जन्ति पङ्के रविकरा इव ॥
५-१८ ॥
smaranto'pi muhustvetatspṛśanto'pi svakarmaṇi |
saktā api na sajjanti paṅke ravikarā iva ||
5-18 ||
ଏହା ବାରମ୍ବାର ସ୍ମରଣ କରୁ କରୁ ମଧ୍ୟ, ନିଜ କର୍ମରେ ସ୍ପର୍ଶ (ପ୍ରବୃତ୍ତ) ହୋଇ ମଧ୍ୟ, ଆସକ୍ତ ପରି ଦେଖାଗଲେ ମଧ୍ୟ (ସେମାନେ) ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ — ଯେପରି ପଙ୍କ (କାଦୁଅ)ରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ।