त्वं मानुष्येणोपहतान्तरात्मा विषादमोहाभिभवाद्विसंज्ञः ।
कृपागृहीतः समवेक्ष्य बन्धू- भिप्रपन्नान्मुखमन्तकस्य ॥
२-११ ॥
tvaṃ mānuṣyeṇopahatāntarātmā viṣādamohābhibhavādvisaṃjñaḥ |
kṛpāgṛhītaḥ samavekṣya bandhū- bhiprapannānmukhamantakasya ||
2-11 ||
ਤੂੰ — ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਤਰ-ਆਤਮਾ ਮਨੁੱਖੀ (ਨਿਰੀ ਸੰਸਾਰਕ) ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਤਾਹਤ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੋਕ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਸੁੱਧ-ਬੁੱਧ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਆਏ ਵੇਖ ਕੇ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ —