त्वं मानुष्येणोपहतान्तरात्मा विषादमोहाभिभवाद्विसंज्ञः ।
कृपागृहीतः समवेक्ष्य बन्धू- भिप्रपन्नान्मुखमन्तकस्य ॥
२-११ ॥
tvaṃ mānuṣyeṇopahatāntarātmā viṣādamohābhibhavādvisaṃjñaḥ |
kṛpāgṛhītaḥ samavekṣya bandhū- bhiprapannānmukhamantakasya ||
2-11 ||
केवळ मानवी भावनेने ज्याचा अंतरात्मा हतप्रभ झाला आहे, विषाद व मोहाच्या आक्रमणाने जो भान हरपून बसला आहे, आणि मृत्यूच्या मुखातच आलेल्या बांधवांना पाहून जो करुणेने ग्रासला आहे — असा तू (आहेस).