तैस् तैर् अप्य् उपयाचितैर् उपनतस् तन्व्याः स्थितो ऽप्य् अन्तिके कान्तो लोकसमान एवम् अपरिज्ञातो न रन्तुं यथा
लोकस्यैष तथानवेक्षितगुणः स्वात्मापि विश्वेश्वरो नैवालं निजवैभवाय तद् इयं तत्प्रत्यभिज्ञोदिता ॥१७॥
tais tair apy upayācitair upanatas tanvyāḥ sthito 'py antike kānto lokasamāna evam aparijñāto na rantuṃ yathā
lokasyaiṣa tathānavekṣitaguṇaḥ svātmāpi viśveśvaro naivālaṃ nijavaibhavāya tad iyaṃ tatpratyabhijñoditā
ज्याप्रमाणे प्रियकर, त्या-त्या याचनांनी जवळ आणला गेला आणि कृश (नाजूक) प्रियेच्या अगदी जवळ उभा असूनही, सामान्य माणसाप्रमाणे अपरिज्ञात (ओळखला न गेलेला) असेपर्यंत (तिला) रमवू शकत नाही — त्याचप्रमाणे हा विश्वेश्वर, स्वतःचा आत्माच असूनही, लोकांकडून ज्याचे गुण अनवेक्षित (न पाहिलेले) राहतात तोपर्यंत, स्वतःच्या वैभवासाठी मुळीच पुरेसा (समर्थ) नाही; म्हणून त्याची ही प्रत्यभिज्ञा (ओळख) प्रतिपादन केली आहे.