प्रसूते संसारं जननि भवती पालयति च
समस्तं क्षित्यादि प्रलयसमये संहरति च ।
अतस्त्वं धात्रीसि त्रिभुवनपतिः श्रीपतिरपि
महेशोऽपि प्रायः सकलमपि किं स्तौमि भवतीम् ॥१२॥
prasūte saṃsāraṃ janani bhavatī pālayati ca |
samastaṃ kṣity-ādi pralaya-samaye saṃharati ca |
atas tvaṃ dhātrī si tribhuvana-patiḥ śrī-patir api |
maheśo 'pi prāyaḥ sakalam api kiṃ staumi bhavatīm ||12||
हे जननी! तू संसाराला जन्म देतेस, पृथ्वी आदि सर्व काही पाळतेस आणि प्रलयाच्या वेळी संहारही करतेस. म्हणून तूच धात्री (विधाता), त्रिभुवनपती (विष्णू), श्रीपती (विष्णू), महेश (शिव) — प्रायः सर्व काही तूच आहेस. तुझी स्तुती मी कशी करू?