प्रसूते संसारं जननि भवती पालयति च
समस्तं क्षित्यादि प्रलयसमये संहरति च ।
अतस्त्वं धात्रीसि त्रिभुवनपतिः श्रीपतिरपि
महेशोऽपि प्रायः सकलमपि किं स्तौमि भवतीम् ॥१२॥
prasūte saṃsāraṃ janani bhavatī pālayati ca |
samastaṃ kṣity-ādi pralaya-samaye saṃharati ca |
atas tvaṃ dhātrī si tribhuvana-patiḥ śrī-patir api |
maheśo 'pi prāyaḥ sakalam api kiṃ staumi bhavatīm ||12||
ಓ ಜನನಿ, ನೀನು ಸಂಸಾರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೀಯೆ, ಪೃಥ್ವಿ ಮೊದಲಾದ ಸಮಸ್ತವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತೀಯೆ, ಪ್ರಲಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಧಾತ್ರಿ, ತ್ರಿಭುವನಪತಿ, ಶ್ರೀಪತಿ, ಮತ್ತು ಮಹೇಶ ಕೂಡ — ಬಹುಶಃ ಸಕಲವೂ ನೀನೇ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲಿ?