AS · Karpūrādi Stotra 1.12

1.12

प्रसूते संसारं जननि भवती पालयति च समस्तं क्षित्यादि प्रलयसमये संहरति च । अतस्त्वं धात्रीसि त्रिभुवनपतिः श्रीपतिरपि महेशोऽपि प्रायः सकलमपि किं स्तौमि भवतीम् ॥१२॥

prasūte saṃsāraṃ janani bhavatī pālayati ca | samastaṃ kṣity-ādi pralaya-samaye saṃharati ca | atas tvaṃ dhātrī si tribhuvana-patiḥ śrī-patir api | maheśo 'pi prāyaḥ sakalam api kiṃ staumi bhavatīm ||12||

śikhariṇī

— প্ৰসৱ কৰে, জন্ম দিয়ে ; — সংসাৰ / জন্ম-চক্ৰ ; — হে জননী ; — তুমি (সন্মানসূচক) ; — ৰক্ষা কৰে, পালন কৰে ; — আৰু ; — সম্পূৰ্ণটো ; — ক্ষিতি (পৃথিৱী) আদি ; — প্ৰলয়ৰ সময়ত ; — সংহাৰ কৰে, সংকোচন কৰে ; — আৰু ; — এতেকে ; — তুমি ; — ধাত্ৰী, স্ৰষ্ট্ৰী ; — আছা ; — ত্ৰিভুৱনৰ অধিপতি ; — শ্ৰীৰ পতি (বিষ্ণু) ; — আৰু ; — মহেশ (শিৱ) ; — এনেকি ; — প্ৰায়ে, বেছিভাগ সময়ত ; — সকলো ; — এনেকি ; — কেনেকৈ (প্ৰশ্নসূচক) ; — মই স্তুতি কৰিম ; — তোমাক (সন্মানসূচক)

হে জননী, তুমিয়েই সংসাৰক প্ৰসৱ কৰা, তুমিয়েই পৃথিৱী আদি সকলোক পালন কৰা, আৰু প্ৰলয়কালত সমস্তকে সংহাৰ কৰা। সেয়ে তুমিয়েই ধাত্ৰী, তুমিয়েই ত্ৰিভুৱনপতি, তুমিয়েই শ্ৰীপতি, তুমিয়েই মহেশো — প্ৰায় সকলোৱেই তুমি। মই কেনেকৈ তোমাক স্তুতি কৰিম?