प्रसूते संसारं जननि भवती पालयति च
समस्तं क्षित्यादि प्रलयसमये संहरति च ।
अतस्त्वं धात्रीसि त्रिभुवनपतिः श्रीपतिरपि
महेशोऽपि प्रायः सकलमपि किं स्तौमि भवतीम् ॥१२॥
prasūte saṃsāraṃ janani bhavatī pālayati ca |
samastaṃ kṣity-ādi pralaya-samaye saṃharati ca |
atas tvaṃ dhātrī si tribhuvana-patiḥ śrī-patir api |
maheśo 'pi prāyaḥ sakalam api kiṃ staumi bhavatīm ||12||
śikhariṇī
— પ્રસવે છે, જન્મ આપે છે; — સંસારને; — હે જનની; — તું (આદરપૂર્ણ); — રક્ષણ કરે છે, પાલન કરે છે; — અને; — સંપૂર્ણ; — પૃથ્વી આદિ; — પ્રલય-સમયે; — સંહારે છે, સમેટી લે છે; — અને; — તેથી; — તું; — ધાત્રી (સૃષ્ટિકર્તા); — છે; — ત્રિભુવનનો પતિ; — શ્રીપતિ (વિષ્ણુ); — પણ; — મહેશ (શિવ); — પણ; — મુખ્યત્વે, મોટે ભાગે; — સઘળું; — પણ; — કેવી રીતે (પ્રશ્નાર્થક); — સ્તુતિ કરું; — તારી (આદરપૂર્ણ)
હે જનની! તું જ સંસારને જન્માવે છે, તું જ સમસ્ત પૃથ્વ્યાદિ સૃષ્ટિનું પાલન કરે છે, અને પ્રલયકાળે તેને જ સંકેલે પણ છે. તેથી તું જ ધાત્રી, તું જ ત્રિભુવનપતિ (બ્રહ્મા), તું જ શ્રીપતિ (વિષ્ણુ), તું જ મહેશ — ખરેખર તું જ સકલ છે. તો હું તારી શી સ્તુતિ કરું?