यदि स्वरूपविभ्रंशाच्छाक्तरूपादिकल्पना ।
तद्वक्तव्यं निमित्तत्वं किमर्थं रूपमूज्झति ॥५२॥
yadi svarūpavibhraṃśācchāktarūpādikalpanā |
tadvaktavyaṃ nimittatvaṃ kimarthaṃ rūpamūjjhati
സ്വരൂപവിഭ്രംശത്താൽ (സ്വരൂപം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ) ശാക്തരൂപാദികളുടെ കല്പന (ഉണ്ടാകുന്നു) എങ്കിൽ, അപ്പോൾ നിമിത്തത്വം പറയേണ്ടിവരും — എന്തുദ്ദേശ്യത്താൽ അവൻ (തന്റെ) രൂപം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു?