प्रतिदेहं न विभवः ते प्रबुद्धास्तु तन्मयाः ।
इत्येवमाहुस्तेषामप्यविद्यायोगकल्पनम् ॥२५॥
pratidehaṃ na vibhavaḥ te prabuddhāstu tanmayāḥ |
ityevamāhusteṣāmapyavidyāyogakalpanam
(সিহঁতে ধৰে) প্ৰতিটো দেহত (সীমিত জীৱৰ) কোনো বিভু-ত্ব নাই; কিন্তু প্ৰবুদ্ধ হ’লে, সিহঁত (জীৱবোৰ) তেওঁৰ (জিনৰ) ময় হৈ পৰে। এনেদৰে সিহঁতে কয় — (তথাপি) সিহঁতৰ বাবেও অবিদ্যাৰ সৈতে যোগৰ কল্পনা (থাকে, আৰু সেই একে অসুবিধা ঘূৰি আহে)।