गृहे सम्मार्ज्यन्या परिगलितवीर्यं हि चिकुरं
समूलं मध्याह्ने वितरति चितायां कुजदिने ।
समुच्चार्य प्रेम्णा मनुमपि सकृत्कालि सततं
गजारूढो याति क्षितिपरिवृढः सत्कविवरः ॥१६॥
gṛhe sammārjyanyā parigalita-vīryaṃ hi cikuraṃ |
samūlaṃ madhyāhne vitarati citāyāṃ kuja-dine |
samuccārya premṇā manum api sakṛt kāli satataṃ |
gajārūḍho yāti kṣiti-parivṛḍhaḥ sat-kavi-varaḥ ||16||
śikhariṇī
ఓ కాళీ! ఇంటిలో, మధ్యాహ్నవేళ, మంగళవారమునాడు, చితపై తన మూలసహిత స్ఖలిత వీర్యయుత కేశమును అర్పించి, ప్రేమతో నీ మంత్రమును ఒక్కసారైనా ఉచ్చారణ చేయువాడు — సదా గజారూఢుడై భూపతిగా, సత్కవివరుడుగా చరించును.