स्रवत्कृष्णामृतं मेघमात्मोपरि निजात्मकम् ।
ध्यायतो बालमात्मानं सा जरा संप्रलीयते ॥७७॥
sravatkṛṣṇāmṛtaṃ meghamātmopari nijātmakam |
dhyāyato bālamātmānaṃ sā jarā saṃpralīyate
ਜੋ (ਮਨੁੱਖ) ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਦਾ ਧਯਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੂੜ੍ਹਾ (ਕਾਲਾ) ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ (ਅਤੇ) ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, (ਅਤੇ) ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ (ਨੌਜਵਾਨ) ਬਾਲਕ ਵਜੋਂ — ਉਸ ਦਾ ਉਹ ਬੁਢੇਪਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (— ਕਾਯਾਕਲਪ ਦਾ ਕਰਮ)।