हर्षमस्य निवर्त्यैष शोकमस्य ददाति च ।
भयं चास्य करोत्येष मोहयंस्तु मुहुर्मुहुः ॥
३-४१ ॥
harṣamasya nivartyaiṣa śokamasya dadāti ca |
bhayaṃ cāsya karotyeṣa mohayaṃstu muhurmuhuḥ ||
3-41 ||
हा (शत्रू) त्याचा आनंद घालवून त्याला शोक देतो; आणि वारंवार मोहित करत त्याच्या ठायी भयही निर्माण करतो.