यं हि न व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ ! ।
समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥
२-१६ ॥
yaṃ hi na vyathayantyete puruṣaṃ puruṣarṣabha ! |
samaduḥkhasukhaṃ dhīraṃ so'mṛtatvāya kalpate ||
2-16 ||
हे पुरुषश्रेष्ठा, सुख-दुःखात समान असणाऱ्या ज्या धीर पुरुषाला हे विचलित करत नाहीत, तो अमृतत्वास (मोक्षास) योग्य ठरतो.