तानि संयम्य मनसा युक्त आसीत मत्परः ।
वशे हि यस्येन्द्रियाणि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥
२-६३ ॥
tāni saṃyamya manasā yukta āsīta matparaḥ |
vaśe hi yasyendriyāṇi tasya prajñā pratiṣṭhitā ||
2-63 ||
ସେସବୁକୁ ସଂଯମ କରି, ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ମତ୍ପର (ମୋ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠ) ହୋଇ ବସିବା ଉଚିତ; କାରଣ ଯାହାର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବଶରେ, ତାର ପ୍ରଜ୍ଞା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।