मा ते व्यथा मा च विमूढत भूद् दृष्ट्वा रूपं घोरमुग्रं ममेदम् ।
व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥
११-५४ ॥
mā te vyathā mā ca vimūḍhata bhūd dṛṣṭvā rūpaṃ ghoramugraṃ mamedam |
vyapetabhīḥ prītamanāḥ punastvaṃ tadeva me rūpamidaṃ prapaśya ||
11-54 ||
ମୋର ଏହି ଘୋର, ଉଗ୍ର ରୂପ ଦେଖି ତୁମର ବ୍ୟଥା ବା ବିମୂଢ଼ତା ନ ହେଉ; ଭୟ-ରହିତ ଓ ପ୍ରୀତ-ମନା ହୋଇ ତୁମେ ପୁନର୍ବାର ମୋର ସେହି (ପୂର୍ବ) ରୂପକୁ ହିଁ ଭଲ-ଭାବେ ଦେଖ।