आसने शयने स्थित्वा निराधारं विभावयन् ।
स्वदेहं मनसि क्षीणे क्षणात्क्षीणाशयो भवेत् ॥११७॥
āsane śayane sthitvā nirādhāraṃ vibhāvayan |
svadehaṃ manasi kṣīṇe kṣaṇāt kṣīṇāśayo bhavet
anuṣṭubh
बसून किंवा निजून, स्वतःचा देह निराधार आहे असे भावले की, मन क्षीण झाल्यावर क्षणार्धात साधक क्षीण-आशय (वासना-रहित) बनतो.