सर्वं ब्रह्ममयं देवि भावयेत् ब्रह्मसाधकः ।
न चाऽस्य प्रत्यवायोऽस्ति नाङ्गवैगुण्यमेव च ।
महामनोः साधने तु व्यङ्गं साङ्गायते ध्रुवम् ॥१२०॥
sarvaṃ brahmamayaṃ devi bhāvayet brahmasādhakaḥ |
na cā'sya pratyavāyo'sti nāṅgavaiguṇyameva ca |
mahāmanoḥ sādhane tu vyaṅgaṃ sāṅgāyate dhruvam ||120||
हे देवी, ब्रह्मसाधकाने सर्व काही ब्रह्ममय आहे अशी भावना करावी; त्याला प्रत्यवाय (अकरणदोष) नाही व अंगवैगुण्यही नाही. महामंत्राच्या साधनात व्यंग (अपूर्ण) रीतही निश्चित सांग (परिपूर्ण) होते.