तदेकं स्मरामस्तदेकं जपामः तदेकं जगत्साक्षिरूपं नमामः ।
सदेकं निधानं निरालम्बमीशं भवाम्भोधिपोतं शरण्यं व्रजामः ॥६३॥
tadekaṃ smarāmastadekaṃ japāmaḥ tadekaṃ jagatsākṣirūpaṃ namāmaḥ |
sadekaṃ nidhānaṃ nirālambamīśaṃ bhavāmbhodhipotaṃ śaraṇyaṃ vrajāmaḥ ||63||
அந்த ஒன்றை நினைக்கிறோம், அந்த ஒன்றை ஜபிக்கிறோம், உலகின் சாட்சி வடிவான அந்த ஒன்றை வணங்குகிறோம்; ஒரே சத்தாகிய, இறுதி இருப்பிடமாகிய, ஆதாரமற்ற ஈசனை, பவ சாகரத்தைக் கடக்கும் தோணியை, புகலிடத்தை அடைகிறோம்.