य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥
२-२० ॥
ya enaṃ vetti hantāraṃ yaścainaṃ manyate hatam |
ubhau tau na vijānīto nāyaṃ hanti na hanyate ||
2-20 ||
ਜੋ ਇਸ (ਆਤਮਾ) ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਇਹ ਨਾ ਮਾਰਦੀ ਹੈ ਨਾ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।