य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥
२-२० ॥
ya enaṃ vetti hantāraṃ yaścainaṃ manyate hatam |
ubhau tau na vijānīto nāyaṃ hanti na hanyate ||
2-20 ||
जो याला (आत्म्याला) मारणारा समजतो आणि जो याला मारला गेला असे मानतो — ते दोघेही जाणत नाहीत; हा (आत्मा) मारत नाही व मारला जात नाही.