य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥
२-२० ॥
ya enaṃ vetti hantāraṃ yaścainaṃ manyate hatam |
ubhau tau na vijānīto nāyaṃ hanti na hanyate ||
2-20 ||
যিয়ে ইয়াক হন্তা বুলি জানে, আৰু যিয়ে ইয়াক নিহত বুলি ভাবে — সেই দুয়োৱেই নাজানে; ই বধো নকৰে, ই নিহতও নহয়।