य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥
२-२० ॥
ya enaṃ vetti hantāraṃ yaścainaṃ manyate hatam |
ubhau tau na vijānīto nāyaṃ hanti na hanyate ||
2-20 ||
இதைக் கொல்பவனாக எண்ணுபவனும், இது கொல்லப்பட்டதாக நினைப்பவனும் — இருவரும் அறியார்; இது கொல்வதுமில்லை, கொல்லப்படுவதுமில்லை.