य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥
२-२० ॥
ya enaṃ vetti hantāraṃ yaścainaṃ manyate hatam |
ubhau tau na vijānīto nāyaṃ hanti na hanyate ||
2-20 ||
જે આને હણનાર માને છે, અને જે આને હણાયેલ માને છે — એ બંને જાણતા નથી; આ ન હણે છે, ન હણાય છે.