तथा हि संवित् पूर्वम् अन्तर् एव भावं कलयति ततो बहिर् अपि स्फुटतया कलयति तत्रैव रक्तिमयतां गृहीत्वा ततः तम् एव भावम् अन्तर् उपसञ्जिहीर्षया कलयति ततश् च तदुपसंहारविघ्नभूतां शङ्कां निर्मिणोति च ग्रसते च ग्रस्तशङ्कांशं भावभागम् आत्मनि उपसंहारेण कलयति तत उपसंहर्तृत्वं ममेदं रूपम् इत्य् अपि स्वभावम् एव कलयति तत उपसंहर्तृस्वभावकलने कस्यचिद् भावस्य वासनात्मना अवस्थितिं कस्यचित् तु संविन्मात्रावशेषतां कलयति ततः स्वरूपकलनानान्तरीयकत्वेनैव करणचक्रं कलयति ततः करणेश्वरम् अपि कलयति ततः कल्पितं मायीयं प्रमातृरूपम् अपि कलयति सङ्कोचत्यागोन्मुखविकासग्रहणरसिकम् अपि प्रमातारं कलयति अतो विकसितम् अपि रूपं कलयति इति एता द्वादश भगवत्यः संविदः प्रमातॄन् एकं वापि उद्दिश्य युगपत् क्रमेण द्विशः त्रिश इत्यादिस्थित्यापि उदयभागिन्यः चक्रवद् आवर्तमाना बहिर् अपि मासकलाराश्यादिक्रमेण अन्ततो वा घटपटादिक्रमेणापि भासमानाः चक्रेश्वरस्य स्वातन्त्र्यं पुष्णत्यः श्रीकालीशब्दवाच्याः
Transliteration (IAST)
tathā hi saṃvit pūrvam antar eva bhāvaṃ kalayati tato bahir api sphuṭatayā kalayati tatraiva raktimayatāṃ gṛhītvā tataḥ tam eva bhāvam antar upasañjihīrṣayā kalayati tataś ca tadupasaṃhāravighnabhūtāṃ śaṅkāṃ nirmiṇoti ca grasate ca grastaśaṅkāṃśaṃ bhāvabhāgam ātmani upasaṃhāreṇa kalayati tata upasaṃhartṛtvaṃ mamedaṃ rūpam ity api svabhāvam eva kalayati tata upasaṃhartṛsvabhāvakalane kasyacid bhāvasya vāsanātmanā avasthitiṃ kasyacit tu saṃvinmātrāvaśeṣatāṃ kalayati tataḥ svarūpakalanānāntarīyakatvenaiva karaṇacakraṃ kalayati tataḥ karaṇeśvaram api kalayati tataḥ kalpitaṃ māyīyaṃ pramātṛrūpam api kalayati saṅkocatyāgonmukhavikāsagrahaṇarasikam api pramātāraṃ kalayati ato vikasitam api rūpaṃ kalayati iti etā dvādaśa bhagavatyaḥ saṃvidaḥ pramātṝn ekaṃ vāpi uddiśya yugapat krameṇa dviśaḥ triśa ityādisthityāpi udayabhāginyaḥ cakravad āvartamānā bahir api māsakalārāśyādikrameṇa antato vā ghaṭapaṭādikrameṇāpi bhāsamānāḥ cakreśvarasya svātantryaṃ puṣṇatyaḥ śrīkālīśabdavācyāḥ
ଯେପରି — ସମ୍ୱିତ୍ ପ୍ରଥମେ ଭାବ (ବସ୍ତୁ)କୁ ଅନ୍ତରେ ହିଁ କଳନ କରେ; ତାʼପରେ ବାହାରେ ସୁଦ୍ଧା ସ୍ଫୁଟ ଭାବେ କଳନ କରେ; ସେଠାରେ ହିଁ ରକ୍ତିମୟତା (ରସ-ଆସକ୍ତି) ଗ୍ରହଣ କରି, ତାʼପରେ ସେହି ଭାବକୁ ହିଁ ଉପସଂହାର (ବିଲୟ)ର ଇଚ୍ଛାରେ ଅନ୍ତରେ କଳନ କରେ; ତାʼପରେ ସେହି ଉପସଂହାରର ବିଘ୍ନ-ଭୂତ ଶଙ୍କାକୁ ସେ ନିର୍ମାଣ ସୁଦ୍ଧା କରେ ଓ ଗ୍ରାସ ସୁଦ୍ଧା କରେ; ଗ୍ରସ୍ତ-ଶଙ୍କା-ଅଂଶ (ଯାହାର ଶଙ୍କା ଗ୍ରାସ ହୋଇଯାଇଛି) ସେହି ଭାବ-ଭାଗକୁ ଆତ୍ମାରେ ଉପସଂହାର ଦ୍ୱାରା କଳନ କରେ; ତାʼପରେ ‘ଏହି ଉପସଂହର୍ତୃତ୍ୱ ମୋର ରୂପ’ — ଏ ସ୍ୱଭାବ ସୁଦ୍ଧା କଳନ କରେ; ତାʼପରେ ଉପସଂହର୍ତୃ-ସ୍ୱଭାବର କଳନରେ କୌଣସି ଭାବର ବାସନା (ସଂସ୍କାର) ରୂପେ ଅବସ୍ଥିତି, ଆଉ କୌଣସିର କେବଳ ସମ୍ୱିନ୍ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟତା କଳନ କରେ; ତାʼପରେ ସ୍ୱରୂପ-କଳନର ଅବିନାଭାବୀ ଭାବେ ହିଁ କରଣ-ଚକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ରିୟ-ସମୂହ) କଳନ କରେ; ତାʼପରେ କରଣେଶ୍ୱର (ଇନ୍ଦ୍ରିୟାଧିପତି)କୁ ସୁଦ୍ଧା କଳନ କରେ; ତାʼପରେ କଳ୍ପିତ ମାୟୀୟ ପ୍ରମାତୃ (ଜ୍ଞାତା)-ରୂପକୁ ସୁଦ୍ଧା କଳନ କରେ; ସଙ୍କୋଚ-ତ୍ୟାଗୋନ୍ମୁଖ ବିକାସ-ଗ୍ରହଣରେ ରସିକ ପ୍ରମାତାକୁ ସୁଦ୍ଧା କଳନ କରେ; ଅତଏବ ବିକସିତ ରୂପକୁ ସୁଦ୍ଧା କଳନ କରେ — ଏହିପରି ଏହି ବାର ସମ୍ୱିଦ୍-ଭଗବତୀ, ପ୍ରମାତାମାନଙ୍କୁ ଅଥବା ଗୋଟିଏ (ପ୍ରମାତା)କୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରି, ଯୁଗପତ୍ ବା କ୍ରମରେ, ଦୁଇ ଦୁଇ, ତିନି ତିନି ଇତ୍ୟାଦି ସ୍ଥିତିରେ ସୁଦ୍ଧା ଉଦୟ-ଭାଗିନୀ ହୋଇ, ଚକ୍ର ପରି ଆବର୍ତ୍ତିତ ହେଉ ହେଉ, ବାହାରେ ସୁଦ୍ଧା ମାସ, କଳା, ରାଶି ଆଦି କ୍ରମରେ, ଅଥବା ଶେଷରେ ଘଟ, ପଟ ଆଦି କ୍ରମରେ ସୁଦ୍ଧା ଭାସମାନ ହୋଇ, ଚକ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟକୁ ପୁଷ୍ଟ କରୁ କରୁ ‘ଶ୍ରୀକାଳୀ’ ଶବ୍ଦ-ବାଚ୍ୟ।