तथा हि संवित् पूर्वम् अन्तर् एव भावं कलयति ततो बहिर् अपि स्फुटतया कलयति तत्रैव रक्तिमयतां गृहीत्वा ततः तम् एव भावम् अन्तर् उपसञ्जिहीर्षया कलयति ततश् च तदुपसंहारविघ्नभूतां शङ्कां निर्मिणोति च ग्रसते च ग्रस्तशङ्कांशं भावभागम् आत्मनि उपसंहारेण कलयति तत उपसंहर्तृत्वं ममेदं रूपम् इत्य् अपि स्वभावम् एव कलयति तत उपसंहर्तृस्वभावकलने कस्यचिद् भावस्य वासनात्मना अवस्थितिं कस्यचित् तु संविन्मात्रावशेषतां कलयति ततः स्वरूपकलनानान्तरीयकत्वेनैव करणचक्रं कलयति ततः करणेश्वरम् अपि कलयति ततः कल्पितं मायीयं प्रमातृरूपम् अपि कलयति सङ्कोचत्यागोन्मुखविकासग्रहणरसिकम् अपि प्रमातारं कलयति अतो विकसितम् अपि रूपं कलयति इति एता द्वादश भगवत्यः संविदः प्रमातॄन् एकं वापि उद्दिश्य युगपत् क्रमेण द्विशः त्रिश इत्यादिस्थित्यापि उदयभागिन्यः चक्रवद् आवर्तमाना बहिर् अपि मासकलाराश्यादिक्रमेण अन्ततो वा घटपटादिक्रमेणापि भासमानाः चक्रेश्वरस्य स्वातन्त्र्यं पुष्णत्यः श्रीकालीशब्दवाच्याः
Transliteration (IAST)
tathā hi saṃvit pūrvam antar eva bhāvaṃ kalayati tato bahir api sphuṭatayā kalayati tatraiva raktimayatāṃ gṛhītvā tataḥ tam eva bhāvam antar upasañjihīrṣayā kalayati tataś ca tadupasaṃhāravighnabhūtāṃ śaṅkāṃ nirmiṇoti ca grasate ca grastaśaṅkāṃśaṃ bhāvabhāgam ātmani upasaṃhāreṇa kalayati tata upasaṃhartṛtvaṃ mamedaṃ rūpam ity api svabhāvam eva kalayati tata upasaṃhartṛsvabhāvakalane kasyacid bhāvasya vāsanātmanā avasthitiṃ kasyacit tu saṃvinmātrāvaśeṣatāṃ kalayati tataḥ svarūpakalanānāntarīyakatvenaiva karaṇacakraṃ kalayati tataḥ karaṇeśvaram api kalayati tataḥ kalpitaṃ māyīyaṃ pramātṛrūpam api kalayati saṅkocatyāgonmukhavikāsagrahaṇarasikam api pramātāraṃ kalayati ato vikasitam api rūpaṃ kalayati iti etā dvādaśa bhagavatyaḥ saṃvidaḥ pramātṝn ekaṃ vāpi uddiśya yugapat krameṇa dviśaḥ triśa ityādisthityāpi udayabhāginyaḥ cakravad āvartamānā bahir api māsakalārāśyādikrameṇa antato vā ghaṭapaṭādikrameṇāpi bhāsamānāḥ cakreśvarasya svātantryaṃ puṣṇatyaḥ śrīkālīśabdavācyāḥ
તે આ રીતે — સંવિત્ (ચૈતન્ય) પ્રથમ ભાવ(પદાર્થ)ને અંતરમાં જ કલિત (ગ્રહણ) કરે છે; પછી બહાર પણ સ્ફુટપણે કલિત કરે છે; ત્યાં જ રક્તિમયતા (આસક્તિ-રસ) ગ્રહીને, પછી તે જ ભાવને ઉપસંહરવાની ઇચ્છાથી અંતરમાં કલિત કરે છે. પછી તે ઉપસંહારમાં વિઘ્નરૂપ શંકાને નિર્મે છે અને ગ્રસે છે; ગ્રસેલી શંકાના અંશવાળા ભાવ-ભાગને આત્મામાં ઉપસંહારથી કલિત કરે છે. પછી ‘ઉપસંહર્તૃત્વ (સંહારકપણું) એ મારું આ રૂપ છે’ એમ સ્વભાવને જ કલિત કરે છે. પછી ઉપસંહર્તૃ-સ્વભાવના કલનમાં, કોઈક ભાવની વાસના-રૂપે અવસ્થિતિ અને કોઈકની તો સંવિન્માત્ર(કેવળ ચૈતન્ય)-અવશેષતા કલિત કરે છે. પછી સ્વરૂપ-કલનની સાથે અવિનાભાવી રૂપે જ કરણ-ચક્ર (ઇન્દ્રિય-સમૂહ)ને કલિત કરે છે; પછી કરણેશ્વર (ઇન્દ્રિયોના સ્વામી)ને પણ કલિત કરે છે; પછી કલ્પિત માયીય (માયા-રચિત) પ્રમાતૃ-રૂપ(જ્ઞાતા-સ્વરૂપ)ને પણ કલિત કરે છે; સંકોચ-ત્યાગ તરફ ઉન્મુખ, વિકાસ-ગ્રહણમાં રસિક પ્રમાતા(જ્ઞાતા)ને કલિત કરે છે; એથી વિકસિત રૂપને પણ કલિત કરે છે. — એમ આ બાર ભગવતીઓ, સંવિત્-રૂપ, એક અથવા અનેક પ્રમાતાઓ(જ્ઞાતાઓ)ને ઉદ્દેશીને યુગપત્ (એક સાથે), ક્રમે, બે-બે, ત્રણ-ત્રણ ઇત્યાદિ સ્થિતિએ પણ ઉદય ધારણ કરનારી, ચક્રની જેમ આવર્તમાન (ફરતી), બહાર પણ માસ-કલા-રાશિ આદિ ક્રમે, અથવા છેવટે ઘટ-પટ આદિ ક્રમે પણ ભાસતી, ચક્રેશ્વર(ચક્રના સ્વામી)ના સ્વાતંત્ર્યને પુષ્ટ કરનારી — ‘શ્રીકાલી’ શબ્દથી વાચ્ય છે.