तथा हि संवित् पूर्वम् अन्तर् एव भावं कलयति ततो बहिर् अपि स्फुटतया कलयति तत्रैव रक्तिमयतां गृहीत्वा ततः तम् एव भावम् अन्तर् उपसञ्जिहीर्षया कलयति ततश् च तदुपसंहारविघ्नभूतां शङ्कां निर्मिणोति च ग्रसते च ग्रस्तशङ्कांशं भावभागम् आत्मनि उपसंहारेण कलयति तत उपसंहर्तृत्वं ममेदं रूपम् इत्य् अपि स्वभावम् एव कलयति तत उपसंहर्तृस्वभावकलने कस्यचिद् भावस्य वासनात्मना अवस्थितिं कस्यचित् तु संविन्मात्रावशेषतां कलयति ततः स्वरूपकलनानान्तरीयकत्वेनैव करणचक्रं कलयति ततः करणेश्वरम् अपि कलयति ततः कल्पितं मायीयं प्रमातृरूपम् अपि कलयति सङ्कोचत्यागोन्मुखविकासग्रहणरसिकम् अपि प्रमातारं कलयति अतो विकसितम् अपि रूपं कलयति इति एता द्वादश भगवत्यः संविदः प्रमातॄन् एकं वापि उद्दिश्य युगपत् क्रमेण द्विशः त्रिश इत्यादिस्थित्यापि उदयभागिन्यः चक्रवद् आवर्तमाना बहिर् अपि मासकलाराश्यादिक्रमेण अन्ततो वा घटपटादिक्रमेणापि भासमानाः चक्रेश्वरस्य स्वातन्त्र्यं पुष्णत्यः श्रीकालीशब्दवाच्याः
Transliteration (IAST)
tathā hi saṃvit pūrvam antar eva bhāvaṃ kalayati tato bahir api sphuṭatayā kalayati tatraiva raktimayatāṃ gṛhītvā tataḥ tam eva bhāvam antar upasañjihīrṣayā kalayati tataś ca tadupasaṃhāravighnabhūtāṃ śaṅkāṃ nirmiṇoti ca grasate ca grastaśaṅkāṃśaṃ bhāvabhāgam ātmani upasaṃhāreṇa kalayati tata upasaṃhartṛtvaṃ mamedaṃ rūpam ity api svabhāvam eva kalayati tata upasaṃhartṛsvabhāvakalane kasyacid bhāvasya vāsanātmanā avasthitiṃ kasyacit tu saṃvinmātrāvaśeṣatāṃ kalayati tataḥ svarūpakalanānāntarīyakatvenaiva karaṇacakraṃ kalayati tataḥ karaṇeśvaram api kalayati tataḥ kalpitaṃ māyīyaṃ pramātṛrūpam api kalayati saṅkocatyāgonmukhavikāsagrahaṇarasikam api pramātāraṃ kalayati ato vikasitam api rūpaṃ kalayati iti etā dvādaśa bhagavatyaḥ saṃvidaḥ pramātṝn ekaṃ vāpi uddiśya yugapat krameṇa dviśaḥ triśa ityādisthityāpi udayabhāginyaḥ cakravad āvartamānā bahir api māsakalārāśyādikrameṇa antato vā ghaṭapaṭādikrameṇāpi bhāsamānāḥ cakreśvarasya svātantryaṃ puṣṇatyaḥ śrīkālīśabdavācyāḥ
ഇപ്രകാരം: സംവിത്ത് ആദ്യം അന്തരത്തിൽത്തന്നെ ഭാവത്തെ കലനംചെയ്യുന്നു; പിന്നെ ബാഹ്യമായും സ്ഫുടതയോടെ കലനംചെയ്യുന്നു; അവിടെത്തന്നെ രക്തിമയത്വം ഗ്രഹിച്ച്; പിന്നെ ആ ഭാവത്തെത്തന്നെ അന്തരത്തിലേക്ക് ഉപസംഹരിക്കാനുള്ള ഇച്ഛയോടെ കലനംചെയ്യുന്നു; പിന്നെ ആ ഉപസംഹാരത്തിന് വിഘ്നമായ ശങ്കയെ നിർമിക്കുകയും ഗ്രസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഗ്രസിക്കപ്പെട്ട ശങ്കാംശമുള്ള ഭാവഭാഗത്തെ ആത്മാവിൽ ഉപസംഹാരത്താൽ കലനംചെയ്യുന്നു; പിന്നെ 'എന്റേതാണ് ഈ ഉപസംഹർതൃരൂപം' എന്ന് ആ ഉപസംഹർതൃത്വത്തെയും സ്വഭാവമായിത്തന്നെ കലനംചെയ്യുന്നു; പിന്നെ ആ ഉപസംഹർതൃസ്വഭാവകലനത്തിൽ ഏതോ ഭാവത്തിന്റെ വാസനാത്മകമായ അവസ്ഥിതിയും ഏതോ ഭാവത്തിന്റെ സംവിന്മാത്രാവശേഷതയും കലനംചെയ്യുന്നു; പിന്നെ സ്വരൂപകലനത്തിന്റെ അവിനാഭാവത്താൽത്തന്നെ കരണചക്രത്തെ കലനംചെയ്യുന്നു; പിന്നെ കരണേശ്വരനെയും കലനംചെയ്യുന്നു; പിന്നെ കൽപിതമായ മായീയപ്രമാതൃരൂപത്തെയും കലനംചെയ്യുന്നു; സങ്കോചത്യാഗത്തിലേക്ക് ഉന്മുഖമായ വികാസത്തെ ഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ രസികനായ പ്രമാതാവിനെയും കലനംചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ വികസിതരൂപത്തെയും കലനംചെയ്യുന്നു. ഇപ്രകാരം ഈ പന്ത്രണ്ടു ഭഗവതിമാർ — സംവിത്തുകൾ — പ്രമാതാക്കളെ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുവനെത്തന്നെ ഉദ്ദേശിച്ച്, ഒരുമിച്ചോ ക്രമമായോ, ഈരണ്ടായി, മൂവായി എന്നിങ്ങനെയുള്ള സ്ഥിതിയിലും ഉദയഭാഗിനികളായി, ചക്രംപോലെ ആവർത്തിച്ച്, ബാഹ്യമായും മാസ-കല-രാശ്യാദിക്രമത്താൽ, അന്തതഃ ഘടപടാദിക്രമത്താലും ഭാസിക്കുന്നവരായി, ചക്രേശ്വരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവരായി, ശ്രീകാളിശബ്ദവാച്യരാകുന്നു.