तथा हि संवित् पूर्वम् अन्तर् एव भावं कलयति ततो बहिर् अपि स्फुटतया कलयति तत्रैव रक्तिमयतां गृहीत्वा ततः तम् एव भावम् अन्तर् उपसञ्जिहीर्षया कलयति ततश् च तदुपसंहारविघ्नभूतां शङ्कां निर्मिणोति च ग्रसते च ग्रस्तशङ्कांशं भावभागम् आत्मनि उपसंहारेण कलयति तत उपसंहर्तृत्वं ममेदं रूपम् इत्य् अपि स्वभावम् एव कलयति तत उपसंहर्तृस्वभावकलने कस्यचिद् भावस्य वासनात्मना अवस्थितिं कस्यचित् तु संविन्मात्रावशेषतां कलयति ततः स्वरूपकलनानान्तरीयकत्वेनैव करणचक्रं कलयति ततः करणेश्वरम् अपि कलयति ततः कल्पितं मायीयं प्रमातृरूपम् अपि कलयति सङ्कोचत्यागोन्मुखविकासग्रहणरसिकम् अपि प्रमातारं कलयति अतो विकसितम् अपि रूपं कलयति इति एता द्वादश भगवत्यः संविदः प्रमातॄन् एकं वापि उद्दिश्य युगपत् क्रमेण द्विशः त्रिश इत्यादिस्थित्यापि उदयभागिन्यः चक्रवद् आवर्तमाना बहिर् अपि मासकलाराश्यादिक्रमेण अन्ततो वा घटपटादिक्रमेणापि भासमानाः चक्रेश्वरस्य स्वातन्त्र्यं पुष्णत्यः श्रीकालीशब्दवाच्याः
Transliteration (IAST)
tathā hi saṃvit pūrvam antar eva bhāvaṃ kalayati tato bahir api sphuṭatayā kalayati tatraiva raktimayatāṃ gṛhītvā tataḥ tam eva bhāvam antar upasañjihīrṣayā kalayati tataś ca tadupasaṃhāravighnabhūtāṃ śaṅkāṃ nirmiṇoti ca grasate ca grastaśaṅkāṃśaṃ bhāvabhāgam ātmani upasaṃhāreṇa kalayati tata upasaṃhartṛtvaṃ mamedaṃ rūpam ity api svabhāvam eva kalayati tata upasaṃhartṛsvabhāvakalane kasyacid bhāvasya vāsanātmanā avasthitiṃ kasyacit tu saṃvinmātrāvaśeṣatāṃ kalayati tataḥ svarūpakalanānāntarīyakatvenaiva karaṇacakraṃ kalayati tataḥ karaṇeśvaram api kalayati tataḥ kalpitaṃ māyīyaṃ pramātṛrūpam api kalayati saṅkocatyāgonmukhavikāsagrahaṇarasikam api pramātāraṃ kalayati ato vikasitam api rūpaṃ kalayati iti etā dvādaśa bhagavatyaḥ saṃvidaḥ pramātṝn ekaṃ vāpi uddiśya yugapat krameṇa dviśaḥ triśa ityādisthityāpi udayabhāginyaḥ cakravad āvartamānā bahir api māsakalārāśyādikrameṇa antato vā ghaṭapaṭādikrameṇāpi bhāsamānāḥ cakreśvarasya svātantryaṃ puṣṇatyaḥ śrīkālīśabdavācyāḥ
তেনেহ'লে সংবিদে প্ৰথমে অন্তৰতেই ভাৱক কলিত কৰে; তাৰ পাছত বাহিৰতো স্ফুটৰূপে কলিত কৰে; তাততেই ৰক্তিময়তা (আসক্তি) গ্ৰহণ কৰি, তাৰ পাছত সেই ভাৱকে অন্তৰত উপসংহাৰৰ ইচ্ছাৰে কলিত কৰে; তাৰ পাছত সেই উপসংহাৰৰ বিঘ্নৰূপ শঙ্কা নিৰ্মাণ কৰে আৰু গ্ৰাসো কৰে; গ্ৰস্ত-শঙ্কা-অংশ ভাৱ-ভাগক আত্মাত উপসংহাৰেৰে কলিত কৰে; তাৰ পাছত 'মোৰ এই ৰূপ' বুলি উপসংহৰ্তৃত্বকো নিজ স্বভাৱৰূপে কলিত কৰে; তাৰ পাছত উপসংহৰ্তৃ-স্বভাৱ কলনত কোনো ভাৱৰ বাসনাত্মকভাৱে অৱস্থিতি, আৰু কোনোবাৰ সংবিন্মাত্ৰ-অৱশেষতা কলিত কৰে; তাৰ পাছত স্বৰূপ-কলনৰ অবিচ্ছেদ্যৰূপেই কৰণ-চক্ৰ (ইন্দ্ৰিয়-চক্ৰ) কলিত কৰে; তাৰ পাছত কৰণেশ্বৰকো কলিত কৰে; তাৰ পাছত কল্পিত মায়ীয় প্ৰমাতৃ-ৰূপকো কলিত কৰে; সঙ্কোচ-ত্যাগ-উন্মুখ বিকাশ-গ্ৰহণত ৰসিক প্ৰমাতাকো কলিত কৰে; সেয়ে বিকশিত ৰূপকো কলিত কৰে। এই বাৰটা ভগৱতী সংবিৎ — প্ৰমাতাসকলক বা এজনক উদ্দেশ্য কৰি, যুগপৎ বা ক্ৰমে, দুই-দুই, তিনি-তিনি ইত্যাদি স্থিতিৰেও উদয়-ভাগিনী, চক্ৰৰ দৰে আৱৰ্তমান হৈ, বাহিৰতো মাহ-কলা-ৰাশি আদিৰ ক্ৰমেৰে, অথবা অন্ততঃ ঘট-পট আদিৰ ক্ৰমেৰেও ভাসমান হৈ, চক্ৰেশ্বৰৰ স্বাতন্ত্ৰ্য পুষ্ট কৰি, শ্ৰীকালী শব্দেৰে বাচ্য হয়।