अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् ।
यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥
८-५ ॥
antakāle ca māmeva smaranmuktvā kalevaram |
yaḥ prayāti sa madbhāvaṃ yāti nāstyatra saṃśayaḥ ||
8-5 ||
ଏବଂ ଯିଏ ଅନ୍ତ-କାଳରେ ମୋତେ ହିଁ ସ୍ମରଣ କରୁ କରୁ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ପ୍ରୟାଣ କରେ, ସେ ମୋର ଭାବ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ — ଏଥିରେ ସଂଶୟ ନାହିଁ।